Schematy instalacji ogrzewania podłogowego na bazie wody: techniki samodzielnego montażu

Aby prawidłowo zamontować ogrzewanie podłogowe, należy dokładnie przeanalizować jego układ, kontury i strukturę umiejscowienia.

Znajomość wszystkich elementów wewnętrznych systemu gwarantuje wysoką jakość i trwałość gotowego produktu. Omówimy to bardziej szczegółowo poniżej.

Schematy podłączeń ogrzewania podłogowego

Istnieją cztery najczęściej stosowane schematy podłączenia. Każdy z nich jest stosowany w konkretnych przypadkach. Wszystko zależy od rodzaju systemu grzewczego, liczby pomieszczeń, użytych materiałów i innych czynników.

Sugerujemy również zapoznanie się z artykułem. Ogrzewanie podłogowe z podgrzewaczem wodnym DIY, w którym szczegółowo przedstawiono krok po kroku montaż na wylewce betonowej.

Bezpośrednio z kotła

System ten wymaga kotła, z którego czynnik chłodniczy jest rozprowadzany do ogrzewania podłogowego i innych systemów grzewczych (np. dodatkowego grzejnika). Schłodzony płyn wraca do kotła, gdzie jest ponownie podgrzewany. W systemie Wykorzystują również pompę regulującą ruch chłodziwa..

Zalecamy instalację kotła kondensacyjnego. Posiada on najodpowiedniejszy tryb pracy niskotemperaturowej, w przeciwieństwie do innych kotłów (konwencjonalnych lub na paliwo stałe).

W tym filmie specjalista demonstruje kompletny system zainstalowany bezpośrednio z kotła. Udziela pomocnych wskazówek dotyczących swojej pracy:

Z zaworu trójdrożnego

Ten typ połączenia jest zazwyczaj stosowany w systemach ogrzewania kombinowanego. Ponieważ kocioł dostarcza wodę o temperaturze 70-80 stopni Celsjusza, a ogrzewanie podłogowe przyspiesza temperaturę czynnika grzewczego do 45 stopni Celsjusza, system musi w jakiś sposób schłodzić ciepłą wodę. Dlatego montuje się zawór trójdrożny..

Jak to działa? Spójrz na diagram:

1. Gorąca woda pochodzi z kotła.
2. W tym samym czasie do zaworu z drugiej strony wpływa schłodzona woda (która przepływała przez ogrzewaną podłogę, ogrzewała ją, schładzała i wracała).
3. W środkowej części zaworu miesza się gorąca woda i schłodzona woda powrotna.
4. Głowica termostatyczna reguluje żądaną temperaturę. Gdy osiągnie ona żądane 40-45 stopni, woda przepływa z powrotem przez rury ogrzewania podłogowego, ogrzewając pomieszczenie.

Wadą jest brak możliwości precyzyjnego rozprowadzenia zimnej i ciepłej wody. W niektórych przypadkach woda dopływająca do ogrzewanej podłogi może być zbyt zimna lub lekko przegrzana.

Biorąc jednak pod uwagę, że instalacja takiego systemu jest bardzo prosta i niedroga, wielu decyduje się na tę opcję połączenia. To na przykład doskonały wybór dla klientów, którzy nie mają wygórowanych oczekiwań i chcą zaoszczędzić pieniądze.

Przykład prawdziwego obwodu:

W tym filmie instalator-specjalista szczegółowo wyjaśnia elementy zaworu trójdrożnego, kiedy najlepiej go zamontować oraz jakie są dostępne typy. Inżynier omawia potencjalne błędy i przedstawia zalecenia, jak ich uniknąć:

Z jednostki pompująco-mieszającej

System jest systemem mieszanym. Składa się z ogrzewania grzejnikowego, ogrzewania podłogowego oraz układu pompowo-mieszającego. Mieszanie odbywa się pomiędzy schłodzoną wodą z ogrzewania podłogowego, pobieraną z przewodu powrotnego, a podgrzaną wodą kotłową.

Każdy moduł mieszający jest wyposażony w zawór równoważący. Precyzyjnie dozuje on objętość schłodzonej cieczy (powrotnej) dodawanej do ciepłej wody. Pomaga to zapewnić precyzyjną kontrolę temperatury czynnika chłodzącego wpływającego do systemu ogrzewania podłogowego.

Z kaloryfera

W wielu budynkach i mieszkaniach ten rodzaj podłączenia ogrzewania podłogowego jest zabroniony. Jednak tam, gdzie jest to dozwolone (po uzyskaniu zgody wydziału budownictwa mieszkaniowego i mediów lub firmy zarządzającej budynkiem), system jest instalowany bezpośrednio przez grzejnik.

Podgrzana woda przepływa bezpośrednio z grzejnika do systemu ogrzewania podłogowego. Schłodzona woda wpływa do ogranicznika temperatury kasety i wraca do grzejnika (wyjście płynu chłodzącego).

Montaż jest najprostszy i najbardziej ekonomiczny. Ma jednak swoje wady: woda z grzejnika może być zbyt gorąca dla ogrzewania podłogowego. Skutkuje to skróceniem żywotności systemu i materiału, a podłoga będzie zbyt gorąca. Latem, po wyłączeniu ogrzewania, podłoga będzie zimna.

Warto pamiętać, że ciśnienie wody z grzejnika nie zawsze będzie wystarczające, aby przepchnąć ciepłą wodę przez ogrzewanie podłogowe. W takim przypadku ta konstrukcja okaże się bezużyteczna, a ogrzewać będzie tylko jeden grzejnik.

Idealnym miejscem do zastosowania ogrzewania podłogowego za pomocą grzejnika jest łazienka lub loggia.

Film przedstawia montaż ogrzewania podłogowego bezpośrednio ze wspólnego grzejnika. Instalator szczegółowo demonstruje, jak to zrobić, minimalizując straty. Instalacja obejmuje trzy obwody: kuchenny, łazienkowy i salonowy. Mieszkanie jest małe:

Wzory układania

Istnieje kilka rodzajów systemów rur rozprowadzających ciepło, a każdy z nich wykorzystywany jest w innych sytuacjach.

Zanim przejrzysz diagramy, ważne jest, aby zrozumieć, czym jest „odstęp rur”. Odnosi się on do odległości między rurami.

Zwykle robi się to w ten sam sposób. Jeśli jednak w pomieszczeniu jest miejsce, które wymaga intensywniejszego nagrzania, odstępy w tym miejscu są mniejsze, co pozwala na umieszczenie rur bliżej siebie i wytworzenie większej ilości ciepła.

Wąż

Serpentynowy jest najłatwiejszy w montażu. Często stosowany jest w małych, przytulnych pomieszczeniach. Jego moc grzewcza jest niższa niż w innych opcjach. Standardowy rozstaw serpentynowy wynosi 150 mm (100 mm przy ścianie i strefie zimnej).

Poniższy schemat (po lewej) pokazuje, że rury nagrzewają się tylko z jednej strony (w połowie), podczas gdy druga strona zaczyna się schładzać, a pod koniec wężownicy woda jest całkowicie schłodzona. To główna wada tego systemu. Jest on jednak idealny do pomieszczeń, w których jedna część pomieszczenia musi być ogrzana, a druga powinna pozostać chłodna lub cieplejsza.

Problem nierównomiernego nagrzewania można rozwiązać, stosując układ podwójnego węża. Schemat tego układu pokazano poniżej (po prawej).

Dostępny jest również system narożny z serpentyną. Stosuje się go, gdy ściany po obu stronach narożnika wychodzą na zewnątrz. Ściany te wychładzają się w chłodne dni, dlatego zaleca się montaż systemu narożnego z serpentyną wzdłuż tych ścian. Część grzewcza systemu będzie przebiegać bezpośrednio wzdłuż tych ścian. Im bliżej środka pomieszczenia, tym mniej ciepła będzie generowane.

Obejrzyj film przedstawiający instalatora ogrzewania podłogowego układającego czynnik grzewczy w układzie serpentynowym. Film kończy się krótkim wyjaśnieniem, jak podłączyć układ serpentynowy do pompy i rozdzielacza.

Ślimak

Ten rodzaj podłogi ma kształt spirali, stąd nazwa „ślimak”. W porównaniu do węża, ogrzewa pomieszczenie efektywniej, a ciepło rozprowadza się równomiernie.

Montaż rozpoczyna się od krawędzi pomieszczenia, biegnie wzdłuż ścian, dociera do środka, a następnie skręca i kontynuuje od środka do krawędzi. Odstęp między panelami wynosi 1 cm. Najczęściej stosuje się odstępy 2-3 cm.

Jeśli pomieszczenie jest duże, nie należy rozciągać wężownicy zbyt daleko, ponieważ nie ogrzeje ona pomieszczenia skutecznie. Lepiej podzielić wężownicę na trzy oddzielne sekcje, jak pokazano na poniższym rysunku:

Film pokazuje bardziej wizualną instalację ślimakową. Technik krok po kroku układa rury i udziela pomocnych wskazówek, które ułatwią montaż podłogi. Dla lepszego ogrzewania w każdym pomieszczeniu stosuje się kilka ślimaków.

Połączony schemat układu

Ten rodzaj instalacji ogrzewania podłogowego wykorzystuje połączenie systemu wężownicowego i ślimakowego. Załóżmy na przykład, że pokój ma cztery pomieszczenia. Największe z nich będzie miało system wężownicowy, a mniejsze – wężownicowy.

Możesz wykonać dwa obroty węża w jednym pokoju, a następnie kontynuować ze ślimakiem. W ten sposób połączysz wzory w jednym pokoju.

Poniżej przedstawiono schemat połączonej instalacji:

Ta metoda jest zalecana wyłącznie doświadczonym fachowcom, a nie tylko ze względu na „różnorodność”. Ważne jest, aby prawidłowo obliczyć rozkład ciepła w pomieszczeniu i uwzględnić miejsca, w których znajdują się strefy zimne (rozmieszczenie mebli). Jeśli łączenie metod nie jest konieczne, nie stosuje się tej metody.

Sugerujemy obejrzenie pomocnego filmu. Technik, posługując się schematem, demonstruje montaż łączonego systemu podłogowego (wąż i ślimak). W przykładzie wykorzystano przestrzeń składającą się z czterech oddzielnych pomieszczeń (kuchnia, sypialnia itp.).

Jak sporządzić plan instalacji podłogowej?

Schemat powstaje jeszcze przed zakupem wszystkich materiałów. Pomaga on nie tylko prawidłowo zamontować ogrzewanie podłogowe, ale także zaplanować ilość potrzebnych materiałów.

Najpierw narysuj szkic pomieszczenia, w którym planujesz położyć płytki. Może to być pojedynczy pokój, całe mieszkanie lub cały dom (prywatny). Upewnij się, że rysunek jest dokładny i uwzględnia wymiary pomieszczenia. Szkicowanie „na oko” nie zapewni dokładności. Weź pod uwagę powierzchnię pomieszczenia i przenieś go na papier lub do programu komputerowego.

Ten film przedstawia program komputerowy do projektowania ogrzewania podłogowego. Film zawiera przegląd, prezentację możliwości programu oraz krótką instrukcję obsługi.

Co obejmuje rozliczenie planu:

• plan budynku (wraz ze wszystkimi piętrami);
• materiał podłogi, ścian, okien i drzwi;
• pożądana temperatura w ogrzewanym pomieszczeniu;
• lokalizacja kolektorów i kotła grzewczego;
• szczegółowe rozmieszczenie mebli, ich wymiary uwzględniające metraż pomieszczenia;
• średnia temperatura otoczenia w zimie;
• obecność innego źródła ciepła (grzejnika, kominka, systemu split, itp.)

Porady i wskazówki na etapie tworzenia diagramu:

• Przybliżona powierzchnia 1 obwodu powinna być większa niż 15 m kw.
• W dużych przestrzeniach należy instalować obwody wieloobwodowe. Ich długości nie powinny różnić się o więcej niż 15 metrów.
• Jeśli odstęp wynosi 15 cm, to zużycie rur wyniesie 6,7 m na 1 m2. Jeśli montaż odbywa się co 10 cm, to zużycie wyniesie 10 metrów na 1 m2.
• Minimalny promień gięcia rury jest równy 5-krotności jej średnic.
• Biorąc pod uwagę, że podgrzana woda początkowo będzie przepływać przez rury, a następnie będzie stopniowo się stygnąć i wracać do kolektora już schłodzona, układanie należy rozpocząć w tych miejscach, które są najbardziej narażone na wychładzanie (okna, naroża ścian).
• Plan układu można narysować ręcznie na papierze milimetrowym.

Na filmie technik ręcznie rysuje schemat instalacji ogrzewania podłogowego na papierze. Podaje również wizualne przykłady obliczeń.

Ważne jest, aby zachować gotowy schemat instalacji (narysowany lub wydrukowany). W sytuacjach awaryjnych (takich jak wycieki, sprzedaż mieszkania lub remont) znajomość dokładnego położenia rur może być konieczna.

Rysując schemat, pamiętaj, że rozdzielacz jest zainstalowany w centrum pomieszczenia (patrz schemat poniżej). Ważne jest, aby odległość między wszystkimi obwodami była mniej więcej równa.

Która metoda montażu jest najlepsza? Najlepiej wybrać wzór, który najlepiej pasuje do pomieszczenia. Omówiliśmy to już powyżej.

Plan domu dwupiętrowego

Poniższy plan przedstawia rozmieszczenie ogrzewania podłogowego na dwóch kondygnacjach. Parter jest duży, dlatego zastosowano dwuobwodowy system ogrzewania „Snail”.

Lokal wielopomieszczeniowy (dom, mieszkanie)

Plan pokazuje, że system „Snail” jest stosowany w całym pomieszczeniu, w tym w łazience i kuchni. Należy pamiętać, że kontury nie sięgają pod meble, sprzęt AGD ani armaturę wodno-kanalizacyjną.

Układ pomieszczenia ze złożonymi krzywiznami ścian

Podczas układania podłóg mogą pojawić się drobne trudności – zakrzywione ściany lub nietypowe, designerskie układy. W takich przypadkach ułożenie gładkiego, równomiernego wzoru przypominającego wężyk lub ślimak może być trudne. Stosuje się kombinowany system montażu.

Medium grzewcze jest prowadzone w oparciu o kształt i krzywiznę ścian. Poniższy schemat przedstawia plan rozmieszczenia rur. Przy obliczaniu zapotrzebowania na ciepło uwzględniana jest również przestrzeń między pomieszczeniami.

Rodzaje dna wodnego i jego budowa

Istnieją cztery rodzaje wodnego ogrzewania podłogowego. Każdy z nich ma inną konstrukcję i sposób montażu. Wybór należy do Ciebie. Każdy ma swoje wady i zalety.

Modułowa podłoga drewniana

Składa się z prefabrykowanych elementów – modułów (płyta wiórowa 22 mm) wstępnie wyfrezowanych z kanałami. Montuje się je na legarach stropowych. Izolację układa się między legarami. Rozstaw legarów wynosi 600 mm. W przypadku zastosowania ceramiki rozstaw wynosi 300 mm.

Montaż modułów jest bardzo prosty: wystarczy rozłożyć je na podłodze. Do połączenia systemu ze sobą służy specjalny zamek, już zamontowany w elementach.

Podłogi modułowe i listwowe stosuje się na drewnianych podstawach (w domach drewnianych), które montuje się na drewnianych belkach.

Instrukcje krok po kroku:

1. Upewnij się, że drewniana podłoga, na której ma zostać zainstalowany system ogrzewania, jest równa i czysta. Jeśli podłoga skrzypi, nosi ślady gnicia drewna, ma pęknięcia lub pod deskami jest przeciąg, najlepiej odnowić powierzchnię.
2. Odległość między belkami nie powinna przekraczać 60 cm.

• Następnie przybij sklejkę lub deski do belek i do podstawy. Będzie to stanowić podniesioną podłogę, wspierającą ogrzewanie podłogowe.
• Połóż izolację na podłodze podniesionej. Najpierw jednak połóż warstwę polietylenu. Następnie połóż na nią styropian lub, jeszcze lepiej, włókno szklane.

• Następnie należy ułożyć gotowe moduły i połączyć je ze sobą za pomocą zamków.
• Włóż rurę przewodzącą ciepło do gniazd modułów.
• Następnie można położyć laminatW niektórych przypadkach pomiędzy laminatem a ogrzewaną podłogą umieszczana jest warstwa wzmacniająca (płyta aluminiowa, podkład).

Podłogi listwowe drewniane

System ten różni się od systemu modułowego konstrukcją. Podczas gdy system modułowy wykorzystuje elementy prefabrykowane, system listwowy wymaga wykonania rowków (ułożenia desek o grubości 28 mm z 20-milimetrową szczeliną między listwami).

Wersja listwowa jest również montowana na belkach nośnych (belkach) w tym samym rozstawie co wersja modułowa. Pomiędzy nimi umieszcza się izolację.

Blachy aluminiowe stosuje się przy rozstawie 150, 200 lub 300 mm. W miejscach, gdzie występuje utrata ciepła (narożniki mieszkań, okna), stosuje się rozstaw 150 mm.

Niezależnie od tego, czy zdecydujesz się na system modułowy czy regałowy, pamiętaj, że każdy z nich wymaga osobnego projektu z indywidualnym obliczeniem obciążenia systemu grzewczego.

Brane są pod uwagę rozstaw konturów, ich liczba, montaż rozdzielaczy i innych układów automatyki.

System betonowy

Ten system jest najczęściej stosowany przy montażu ogrzewania podłogowego. Koncepcja jest prosta: rury są instalowane i wypełniane betonem.

Z czego składa się schemat układu betonowego (wypełnienia):

1. Izolacja termiczna (często zalecany jest styropian). Jest ona niezbędna do zatrzymania ciepła w pomieszczeniu. Zapewnia ona przepływ ciepła w górę do pomieszczenia i jego otoczenia, a nie w dół, w kierunku podłogi.
2. Siatka żelazna. Montaż odbywa się na izolacji termicznej (styropian). Rury mocuje się do niej za pomocą specjalnych zacisków. Dostępnych jest wiele innych akcesoriów do mocowania tego typu wykładziny (klipsów, szyn, harpunów).
3. Taśma amortyzująca. Układa się ją wokół obwodu pomieszczenia przed wylaniem. Kompensuje ona rozszerzalność cieplną podczas nagrzewania się wylewki.
4. Rury (od 8 do 32 mm). Wybór średnicy rury zależy bezpośrednio od kubatury ogrzewanej powierzchni i obciążenia systemu grzewczego. Rury układane są wyłącznie według specjalnej konstrukcji. Przed zalaniem cały system jest sprawdzany pod kątem funkcjonalności i szczelności.
5. Wylewanie betonu (jastrychu). To rozwiązanie betonowe. Wylewa się je na końcu. To ostatni etap montażu ogrzewania podłogowego.

Obejrzyj film, na którym wykonawcy układają podłogę i wylewają wylewkę betonową. Zobaczysz, jak prawidłowo rozprowadzić wylewkę na podstawie rury: równomiernie, bez nierówności i grudek.

System styropianowy

Ten typ jest najcieńszy i najlżejszy. Składa się ze styropianu ze specjalnymi kanalikami i aluminiowymi żebrami, które rozprowadzają ciepło. Nadaje się do każdego rodzaju pomieszczeń. System ma różne stopnie regulacji, w zależności od rodzaju i przeznaczenia pomieszczenia.

System styropianowy idealnie sprawdza się w pomieszczeniach z niskimi sufitami lub na balkonach, gdzie podłoga wymaga maksymalnej izolacji.

Kolejną zaletą tego systemu jest brak konieczności wylewania wylewki na podłogę. Oszczędza to czas i pieniądze.

Powierzchnia, na której zostanie ułożona podłoga styropianowa, musi być idealnie płaska, gładka i wolna od kurzu i zanieczyszczeń. Niedopuszczalne są nierówności (maksymalnie 2 mm na metr kwadratowy). W przeciwnym razie istnieje ryzyko odkształcenia całej ogrzewanej podłogi.

Proces instalacji:

1. Połóż folię polietylenową na podłożu (podłożu). Ułóż na niej płyty zgodnie z instrukcją na opakowaniu. Procedura montażu jest standardowa, ale w zależności od producenta płyt styropianowych do ogrzewania podłogowego, mogą obowiązywać specyficzne wymagania montażowe.
2. Zwróć szczególną uwagę na etap instalacji obliczony podczas tworzenia planu.
3. Taśma amortyzująca jest zawsze umieszczana między styropianem a ścianą. Zapobiega to naprężeniom na ścianie podczas nagrzewania i schładzania gotowego systemu ogrzewania podłogowego.

• Aluminiowe płytki są przymocowane do specjalnych rowków w styropianie. Będą one dodatkowo rozprowadzać ciepło z rur po całej podłodze.
• Następnie umieszcza się ją w otworach rur, przez które będzie przepływać gorąca ciecz.
• Po zakończeniu montażu rury zostają podłączone do rozdzielacza i przeprowadzane są próby hydrauliczne.

Ogrzewanie podłogowe nie może zostać zainstalowane bez zrozumienia zawiłości i układu instalacji. Obliczenia i odpowiedni projekt są niezbędne. Obserwowanie innych nie wystarczy, aby samemu powtórzyć instalację. Tylko nauka pracy z projektem pozwoli Ci stworzyć wysokiej jakości system ogrzewania podłogowego.