W miarę jak duże urządzenia gospodarstwa domowego się zużywają, właściciele często je wyrzucają i zastępują nowymi. Majsterkowicze niechętnie złomują stare urządzenia bez wymontowania działających silników elektrycznych. Podłączenie silnika pralki do różnych urządzeń domowej roboty może przynieść znaczne oszczędności.
Wykorzystując silnik pralki, możesz zbudować ostrzałkę do ostrzenia narzędzi, noży, różnego rodzaju maszyn, pił tarczowych, sieczkarni, betoniarek i wielu innych urządzeń oraz sprzętów gospodarstwa domowego.
Przed podłączeniem silnika należy ustalić jego typ i możliwości. To określi sposób podłączenia silnika do domowej sieci elektrycznej.
Po przeczytaniu tego artykułu dowiesz się o różnych typach silników elektrycznych pralek, jak podłączyć silnik pralki do sieci 220 V oraz czy jest to silnik asynchroniczny, komutatorowy czy inwerterowy. A co najważniejsze, dowiesz się, jak podłączyć go samodzielnie.
Istniejące typy silników elektrycznych
Nowoczesne pralki są zazwyczaj wyposażone w jednofazowe silniki elektryczne z tachogeneratorami regulującymi prędkość. Silniki elektryczne z czasów ZSRR są obecnie rzadkością; wyróżniają się trybem dwubiegowym. Silniki montowane we współczesnych pralkach można podzielić na trzy typy:
- asynchroniczny;
- kolektor;
- falownik.
Asynchroniczny
W tym typie silnika prędkość wirnika różni się od prędkości pola magnetycznego uzwojenia stojana. Jest to najpopularniejszy typ silnika elektrycznego. Pralki wykorzystują asynchroniczne silniki kondensatorowe zasilane z jednofazowej domowej sieci elektrycznej.
Stojan ma dwa uzwojenia, z których jedno jest podłączone bezpośrednio do sieci, a drugie uzwojenie jest podłączone do kondensatora rozruchowego, tworząc początkowe, wirujące pole magnetyczne.
Zaletą silników asynchronicznych jest ich prosta konstrukcja i niskie koszty utrzymania. Przy odpowiedniej konserwacji te odporne na zużycie silniki elektryczne mogą służyć przez dziesięciolecia.
DO wady silników asynchronicznych Należy zwrócić uwagę na wrażliwość na wahania częstotliwości prądu sieciowego oraz brak możliwości zmiany prędkości obrotowej wału w trakcie pracy, nie przeszkadza to jednak w ich stosowaniu w różnych urządzeniach domowej roboty.
Kolektor
Wiele współczesnych pralek jest wyposażonych w silniki komutatorowe. Ich cechą charakterystyczną jest obecność dwóch szczotek. Szczotki są przymocowane do komutatora wirnika, dostarczając mu energię elektryczną, która powoduje obrót wirnika w polu magnetycznym uzwojenia stojana. Silniki komutatorowe działają za pomocą napędu pasowego.
Do zalet należy obecność koła pasowego na wale silnika, co ułatwia majsterkowiczom tworzenie urządzeń z napędem pasowym, oraz możliwość zasilania prądem stałym. Silniki te są zazwyczaj niewielkie i sterowane za pomocą prostego obwodu.
Wadę można uznać za Szybkie zużycie paska i tendencja szczotek do awarii w najmniej oczekiwanym momencie – to jednak drobiazgi w porównaniu z korzyściami.
Falownik
Pierwszy silnik inwerterowy został zainstalowany w pralce przez firmę LG w 2005 roku. Od tego czasu silniki inwerterowe stały się szeroko stosowane w pralkach domowych przez wiodących producentów. W przeciwieństwie do swoich odpowiedników, silnik inwerterowy jest przymocowany bezpośrednio do bębna pralki i nie wymaga napędu pasowego ani łożysk.
Zalety falownika z napędem bezpośrednim obejmują prostą konstrukcję, kompaktowe rozmiary, możliwość przypisania różnych trybów pracy, niski poziom hałasu i wysoką sprawność wynikającą z braku obciążeń tarcia w napędzie pasowym.
Wadą jest niepraktyczność naprawy w przypadku awarii silnika elektrycznego. Koszt naprawy może przekroczyć koszt samego silnika. Kolejną wadą jest brak możliwości zastosowania falowników w różnych maszynach i urządzeniach mechanicznych własnej konstrukcji ze względu na ich specyfikę konstrukcyjną.
Jak podłączyć silnik elektryczny pralki do sieci 220 V
Przed zaplanowaniem podłączenia silnika pralki należy określić jego typ. Następnie należy ustalić, do których części silnika podłączone są przewody. Jeśli listwa zaciskowa jest nadal na swoim miejscu, można to łatwo sprawdzić, testując styki multimetrem.
Spójrz jak podłącz zmywarkę do kanalizacji i dopływu wody.
Ważne jest, aby prawidłowo zaprojektować schemat podłączenia zasilania 220 V, aby w pełni wykorzystać możliwości silnika elektrycznego w nowym urządzeniu. Jeśli silnik jest potrzebny do napędu wrzeciona o stałej prędkości, kondensator nie jest wymagany. W przeciwnym razie konieczne jest utrzymanie złożonego połączenia zasilania, aby zapewnić prawidłowe działanie regulatora prędkości. Poniżej omówimy metody podłączania silników asynchronicznych, komutatorowych i inwerterowych wymontowanych z pralek.
Podłączanie silnika asynchronicznego
Stare pralki z czasów ZSRR miały asynchroniczne silniki elektryczne zainstalowane w bębnie pralki, a silniki komutatorowe napędzały wirówki służące do wirowania prania. Jeśli masz pewność, że jednostki napędowe zostały wymontowane z takiej maszyny, staje się jasne, jakiego typu jest każda z nich.
Silnik asynchroniczny ma dwa uzwojenia, z których jedno uruchamia silnik, a drugie utrzymuje obrót wrzeciona silnika. Ich zaciski znajdują się na skrzyni rozdzielczej. Aby określić, która para zacisków odpowiada któremu uzwojeniu, należy użyć testera (multimetru). Najpierw należy sprawdzić kolejno wszystkie przewody.
W rezultacie zidentyfikowano dwie pary zacisków obu uzwojeń. Większa rezystancja jednej z par oznacza, że należy ona do uzwojenia rozruchowego, a niższa do uzwojenia roboczego wtórnego.
Do uruchomienia silnika wystarczy samo podłączenie uzwojenia roboczego. Jednak natychmiastowe uruchomienie silnika staje się problematyczne. Wrzeciono będzie musiało być za każdym razem obracane ręcznie. Jest to jednak mało bezpieczne i uciążliwe, zwłaszcza przy dużym obciążeniu wału silnika.
W związku z tym konieczne będzie zastosowanie uzwojenia rozruchowego i kondensatora. Aby zilustrować sposób podłączenia silnika asynchronicznego, poniżej przedstawiono uniwersalny schemat obwodu, gdzie ОВ to uzwojenie wzbudzenia (robocze), ПО to uzwojenie rozruchowe, a SB to stycznik (zamiast tego można zastosować mały kondensator niepolarny o pojemności 2–4 μF).
Możesz użyć starego kondensatora, który został wyjęty wraz z silnikiem. Podłącz go do jednego z terminali oprogramowania. Zdjęcie poniżej przedstawia silnik wstępnie podłączony w celu przetestowania jego działania.
Podczas pierwszego uruchomienia silnika, spróbuj włączyć go bez uzwojenia rozruchowego. Jeśli silnik zaczyna obracać wrzecionem, a obciążenie jest niewielkie, możesz obejść się bez urządzenia rozruchowego. W przeciwnym razie oprogramowanie w obwodzie będzie niezbędne.
Ponieważ silnik starej pralki sam w sobie jest starą jednostką napędową, może się przegrzać podczas pierwszego uruchomienia. Może to być spowodowane zużyciem łożysk lub przewymiarowanym kondensatorem.
Łatwo to sprawdzić. Jeśli praca z odłączonym kondensatorem nie powoduje przegrzania silnika, należy wymienić kondensator na taki o mniejszej pojemności. Jeśli przyczyną jest zużyte łożysko, pojawia się pytanie, czy należy je wymienić, czy naprawić.
Można obejść się bez kondensatora. Zamiast tego podłącz stycznik bez blokady do jednego z terminali programowych. Najczęściej do tego celu używa się prostego przycisku dzwonka.
Podczas uruchamiania przycisk jest wciskany i przytrzymywany, aż wrzeciono zacznie się obracać. Następnie przycisk jest zwalniany, co wyłącza oprogramowanie. W przypadku konieczności zmiany kierunku obrotów wirnika, zaciski uzwojenia rozruchowego są zamieniane. Poniższy schemat pokazuje, jak odwrócić kierunek obrotów silnika asynchronicznego.
Jeżeli na przykład nie jest używane uzwojenie rozruchowe, kierunek obrotu wirnika można zmienić, naciskając je ręką.
Jak podłączyć silnik szczotkowy
Silniki te montowano w pralkach ładowanych od góry. Silniki komutatorowe nie wymagają wymuszonego rozruchu, dlatego nie posiadają uzwojenia rozruchowego.
Można ustalić, czy silnik elektryczny należy do tego typu, patrząc na skrzynkę zaciskową. Zazwyczaj zawiera ona od 5 do 8 zacisków. Większość z nich służy do sterowania trybami mycia i nie będzie później potrzebna. Silniki komutatorowe posiadają również szczotki, których otwory montażowe są widoczne na obudowie silnika.
Po rozmontowaniu silnika zobaczysz wirnik z uzwojeniem wykonanym ze stalowych ram, których końce są połączone, tworząc pierścień komutatora. Komutator, stykając się z zasilanymi szczotkami grafitowymi, wzbudza uzwojenie. Pole elektromagnetyczne stojana generuje siłę elektromotoryczną (SEM) w wirniku, powodując jego obrót.
Aby zrozumieć budowę silnika elektrycznego kolektorowego, należy zapoznać się ze standardowym schematem rozmieszczenia wszystkich części silnika kolektorowego.
Silnik tego typu podłącza się w następujący sposób:
- Należy znaleźć jeden z zacisków uzwojenia stojana i podłączyć go bezpośrednio do przewodu fazowego sieci elektrycznej;
- Drugi zacisk uzwojenia stojana należy podłączyć do jednej ze szczotek wirnika;
- Jednocześnie drugą szczotkę należy podłączyć do przewodu neutralnego sieci elektrycznej;
- Aby zapewnić prawidłowe włączanie i wyłączanie, do obwodu gałęzi 1 lub 2 przylutowuje się domowy wyłącznik światła (patrz schemat poniżej).
Aby zmienić kierunek obrotu wrzeciona silnika elektrycznego, wystarczy zmienić punkty połączenia szczotek.
W tym celu można zmontować prosty obwód z pojedynczym przełącznikiem przelotowym. Ponieważ silnik uruchamia się szarpnięciem, jego obudowa powinna być solidnie przymocowana do blatu stołu, stołu warsztatowego lub innej powierzchni. W tym celu należy wykorzystać otwory montażowe w odlewach obudowy silnika.
Majsterkowicze często instalują w swoich projektach silniki z regulatorem prędkości obrotowej wrzeciona. Aby kontrolować prędkość, ściemniacz jest wlutowany do zasilacza, między gniazdem a jedną ze szczotek komutatora. Jest to typowy ściemniacz oświetlenia domowego. Ściemniacz musi być nieco mocniejszy niż silnik elektryczny.
Przed uruchomieniem silnika kolektora ze starej pralki należy go rozmontować i sprawdzić stan dwóch łożysk podtrzymujących wirnik, wymienić zużyte szczotki i wyczyścić miedzianą powierzchnię kolektora papierem ściernym o zerowej gradacji.
Podłączanie silnika inwerterowego
Silniki tego typu to silniki elektryczne nowej generacji. Dzięki temu jednostki napędowe nie ulegają znacznemu zużyciu, a wszystkie ich podzespoły nadają się do dalszej eksploatacji.
W przeciwieństwie do silników asynchronicznych i komutatorowych, które wykorzystują napęd pasowy, silniki inwerterowe bezpośredniego działania nie wymagają takiego napędu. Są one montowane bezpośrednio na wałku bębna pralki, eliminując potrzebę stosowania elementów przekładniowych, takich jak paski klinowe, rolki i koła pasowe.
W falowniku bęben, łożyska i wirnik są zamontowane na wspólnym wale, co eliminuje konieczność tarcia między częściami silnika. Cechą charakterystyczną jest wykorzystanie indukcji elektromagnetycznej do konwersji prądu przemiennego na prąd stały.
Silnik inwerterowy składa się z dwóch głównych części: stojana, który jest przymocowany bezpośrednio do bębna pralki, oraz tarczy obrotowej. Tarcza obrotowa ma 36 cewek umieszczonych wokół krawędzi stojana, a także złącza z przewodami prowadzącymi do jednostki sterującej pralki.
Na nim zamontowana jest ruchoma tarcza koła zamachowego. Do jej wnętrza przyklejono dwanaście magnesów. Plastikowa wkładka koła zamachowego przylega do wału bębna. Na zdjęciu widoczne są perforowane otwory z kołnierzami, które zapewniają skuteczną wentylację i chłodzenie silnika podczas pracy.
Zasada działania falownika polega na wzbudzeniu w cewkach ruchomego pola elektromagnetycznego, które za pośrednictwem magnesów wywołuje siłę elektromotoryczną, powodującą obrót wirnika wraz z bębnem.
Tylko wykwalifikowani fachowcy lub majsterkowicze z rozległą wiedzą z zakresu elektroniki powinni prawidłowo podłączać silnik inwerterowy. Silnik tego typu może być używany na przykład w separatorze masła, betoniarce, a nawet kosiarce do trawy.
Aby dowiedzieć się, jak włączyć i uruchomić falownik po raz pierwszy, a także jak wyregulować bieg wsteczny i liczbę obrotów falownika, zalecamy obejrzenie odpowiedniego filmu, który znajdziesz pod poniższym linkiem.
